Blog

Blog

 

Maaike Maijenburg Jonge kind Specialist gastblogger www.derijkeleeromgeving.nl

Door Maaike Maijenburg. Al ruim dertien jaar in het onderwijs, waarvan de laatste acht jaar in groep 1-2. De afgelopen twee jaar heb ik de opleiding Master EN gevolgd en positief afgerond, zodat ik nu officieel Jonge Kind specialist ben. Voor derijkeleeromgeving.nl zal ik schrijven over de dingen die ik meemaak als kleuterleerkracht. Vanwege privacy redenen zijn de namen gefingeerd, ze berusten desalniettemin op authentieke personen.

Ik ben een tijger

“Ik ben moslim”, hoor ik een kleuter vertellen. “Ik ben een tijger”, zegt het andere kind terwijl ze rustig doorgaan met hun bouwwerk van blokken. In mijzelf grinnik ik. Dit vind ik zo mooi van kleuters. Hun openhartigheid siert hen. Zij staan vaak nog zo onschuldig in de wereld en accepteren elkaar, of je nu moslim bent of een tijger.

Omdat de multiculturele maatschappij steeds verder globaliseert wordt het steeds belangrijker om over competenties te beschikken om op de juiste manier met mensen uit andere culturen en/of met andere etnische achtergrond in relatie te treden (Onderwijsraad, 2016). Dagelijks confronteert de media ons met allerlei vormen van menselijke onverdraagzaamheid. Uit onderzoek blijk dat jonge kinderen zich al bewust zijn van de verschillen in huidskleur en zich ook al bewust zijn van de vooroordelen die hiermee samengaan (Husband, 2012). Dit heeft hoe dan ook invloed op hun zelfbeeld. Ik zie het als mijn taak om mijn leerlingen te leren dat goed samenleven een collectieve verantwoordelijkheid is.

img-20180523-wa0007.jpg

Mijn overtuiging, die ik deel met Mitchel (2014), is dat de leerkracht een cruciale rol speelt in de ontwikkeling van de leerlingen. De manier waarop een leerkracht denkt over leerlingen heeft invloed op hoe met de leerlingen wordt omgaan. Het denken over leerlingen is onlosmakelijk verbonden met hoe leraren denken over zichzelf, met hun eigen kwetsbaarheden en kwaliteiten (Touw & Van Beukering, 2009). Met mijn eigen houding probeer ik een voorbeeld te zijn voor mijn leerlingen. Volgens Deardorff (2006) is houding het sleutelwoord bij het verwerven van en ontwikkelen van interculturele competenties; andermans waarden, geloof en gedrag waarderen en respecteren.

Tevreden kijk ik mijn klas rond, een klas met veel diversiteit. Een klas gevuld met kinderen met vele etnische, culturele en religieuze verschillen. Nederlandse kinderen met bijna allemaal ouders of grootouders uit verschillende landen. Ik zie betrokken kleuters met elkaar in gesprek, samenwerken en samenspelen. Maar ook diversiteit in leren en talent. Ik beschouw dit als een rijkdom. Zo gemoedelijk als de kinderen met elkaar omgaan in de klas, zou het in de volwassen wereld ook moeten gaan.

“Juf, ga jij wel eens naar Ikea?”. Deze vraag wordt vanuit de huishoek door de klas geroepen. Ik bevestig dat ik daar wel eens heen ga. ‘’Zie je wel!” zegt Anjali tegen Dilek, “Ikea, is niet alleen voor Turken.” Schrik ik van deze vraag? Nee helemaal niet. Kinderen mogen verschillen zien en horen. Ik vind het goed dat het ze tot nadenken zet en er met elkaar over praten. Dit werd bevestigd tijdens mijn bezoek aan het Congres Samen Lezen 2018. Marc Dullaert zei in zijn openingstoespraak dat diversiteit vanzelfsprekend moet zijn. Dat wij door elkaars verhalen elkaars anders zijn delen en zo begrip voor elkaar krijgen.

“Juf, kom jij ook uit Marokko?” “Juf, eet jij varkensvlees? “Juf, waarom heb jij geel haar?” “Juf, heb jij een kerstboom thuis?” “Juf, jij kan toch niet naar Egypte op vakantie gaan! Jij komt toch uit Nederland?” Dit zijn soort vragen krijg ik dagelijks gesteld in mijn klas. Deze vragen zie ik als opening om met de kinderen in gesprek te gaan over overeenkomsten en verschillen in uiterlijk, over culturen en religies.

Op deze manier leren de kinderen diversiteit te erkennen, te waarderen en ermee om te gaan. Marzano (2010) benoemt het belang van het stimuleren van contact tussen de leerkracht en leerling en het wederzijds respect. Dit ontstaat door de gesprekken die voortkomen uit de vragen die de kinderen in de klas stellen. Ik ben er van overtuigd dat vertrouwen, respect en betrokkenheid zorgen voor de optimale ontwikkeling van een kind. Volgens Stevens en Bors (2013) kan een leerling die in een relatie respect en veiligheid ervaart, competentie en autonomie verder ontwikkelen.

“Juf, mag ik een liedje zingen dat ik zaterdag op de Arabische school heb geleerd?’ Het is een Arabisch verjaardagsliedje. Tony, een jongetje met Chinese ouders, heeft ook iets geleerd op de Chinese school. Hij kan tot tien tellen in het Chinees. Beiden laten trots het nieuw geleerde horen en krijgen applaus van de klas. Uiteraard willen de andere kinderen ook aan mij en hun klasgenootjes laten horen hoe zij kunnen tellen in een andere taal. In mijn klas zijn dat dit jaar zeven verschillende talen. Nu wordt het tellen in een andere taal regelmatig toegevoegd aan het ochtendritueel, wanneer wij de kinderen in de klas tellen. Het Arabische liedje staat nu standaard op het programma bij het vieren van verjaardagen.

Sana Helwa ya Gameel
Sana Helwa ya Gameel
Sana Helwa, Sana Helwa
Sana Helwa ya Gameel

-Arabisch verjaardagsliedje-

(op de melodie van Happy birthday to you)

 

Bronnen

Deardorff, D.K. (2006). The identification and assessment of intercultural comp etence as a

student outcome of internationalization at institutions of higher education in the United States. Journal of Studies in International Education, 10(3), 241-266.

 

Marzano, R. J. , Marzano, J. S., & Pickering, D. J. (2010). Wat werkt: Pedagogisch handelen &

klassenmanagement. Evidence-based strategieën voor iedere leraar. Vlissingen: Bazalt.

 

Mitchell, D. (2014). What really works in special education and inclusive education: Using

evidence-based teaching strategies (2nd Ed.). New York: Routledge.

Onderwijsraad (2016). Internationaliseren met ambitie. Onderwijsraad, Den Haag.

 

Stevens, L., & Bors, G. (reds) (2015). Pedagogische tact. Op het goede moment het juiste doen, ook in

de ogen van de leerling. Antwerpen/Apeldoorn: Garant.

 

Touw, H. & Beukering, T. van (2009). Professional in de spiegel: werkwijze. Tijdschrift voor

orthopedagogiek, 48 (11), 461-467.

 

 

 

Bronnen

Benieuwd naar een volgende blog?

Klik op de volgknop aan de rechterkant op de pagina en blijf op de hoogte.

Maaike

Blog: Samenspel, dat willen wij wel! (deel 2)

Blog: Samenspel, dat willen wij wel! (deel 1)

Blog: Chaos in de orde

Blog : Visie op het jonge kind; Kansen zien en keuzes maken

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s